Gekronkel – Natte pakken
Dan heb ik het niet over het bewust te water gaan om een vis “te halen”, maar om het onbedoeld te water gaan, met kleren en al. Ik ben nu 36 en vis zo’n 31 jaar. Terugkijkend ben ik redelijk gespaard gebleven. Toch wil ik jullie de 3 gevallen waarbij ik onverhoopt met kleren en al het droge met het natte verruilde niet onthouden.
Ergens in de zomer van 1990
Ik geef mijn nieuwe Silstar 3.00m Diaflex een flinke zwieper. Een meter of 40 uit de kant landt het visje, bestemd voor snoekbaars, op het water. Het is lekker weer, echt zo’n warme, zwoele zomeravond. Rond de plas zitten her en der vissers. Wandelaars doen de ronde met hun hondjes. Over het schelpenpad waar ik naast zit te vissen komen 2 meisjes op één fiets aangereden. Normaal fietsen ze door, want meisjes vinden vissen stom. Dit keer verloopt het anders want ze stoppen achter me. Eentje begint zowaar te praten en vragen te stellen. Het andere meisje is ook afgestapt. Ik voel me een beetje gevleid en krijg de neiging om lekker stoer te laten zien hoever ik wel niet kan ingooien. Ik draai de lijn binnen, zwaai het zaakje achter me en net als ik met de hengel boven me wil aanzetten voor een stevige worp, duwen 2 handen stevig in mijn rug. Plat voorover landt niet het visje maar ikzelf op het water. Beduusd kom ik boven en hoor overal mensen lachen. Het tweede meisje dat me de duw gaf springt bij haar vriendin achter op de fiets en bulderend van de lach racen ze weg. Als een nat konijn sta ik even later druipend op de kant. Dit zijn geen zaken waar je liever over praat. Leg dat maar eens uit aan je vrienden…
Maart 2003
Wintervissen doe ik alleen op plekken waar de bezetting hoog is, of op plekken waar de vissen zich in groepen ophouden. Op dit watertje is het eerste het geval. Het watertje van 1 hectare bevat maarliefst 60 20-ers, getopt door een forse 30-er. Deze moest en zou op de mat komen. Dagelijks een beetje voeren en op vrijdag vissen. De vangsten vielen het najaar opeens helemaal terug. Er werd door anderen veel te veel gevoerd waardoor ze volgevreten de winter in gingen. Blank na blank waren mijn deel tot een avond in maart. Om 11.30 kreeg ik een run en na een partijtje worstelen ligt er een hele dikke schub op de mat. Dit is hem, kan niet anders. De mat wordt over de vis gelegd en ik snel me naar mijn tent voor de weegspullen. Twee stappen verder hoor ik een hoop geflap achter me, draai me om en zie hoe de 30-er met een laatste staartinspanning zich richting water begeeft. Achteraf weet ik nog niet waarom ik het volgende deed, maar het gebeurde: in een reflex duik ik de vis achterna! Hoe dom kun je zijn. Ik voel haar nog even, maar in vredesnaam, hoe denk je een dikke, gladde, levendige vis in 1 meter diep water vast te pakken? Misschien leuk er bij te vermelden dat het water slechts 4 graden koud was. Kleren, laarzen, warmtepak, alles is drijfnat. Als een malloot pak ik alles snel in en rijdt naar huis. Daar aangekomen zak ik voor de deur in elkaar, ijs en ijskoud zullen we maar zeggen. Elles kleed me in de hal uit en helpt me onder de douche. Dit nooit meer. Ik neem me heilig voor voorzichtiger te zijn en eerst na te denken voor te handelen. Het gevalletje tijdens het snoekbaarzen was niet te voorkomen, maar dit… Gelukkig stoot een ezel zich niet 2 keer aan dezelfde steen. Toch? Read
Nieuwkoop, oktober 2006
Ik zal nog eens een blog over pleinvrees plaatsen. Nieuwkoop is zo’n water geweest waar het sterk opviel dat de kleinere projectspiegels van beschutte plekken dicht bij de kant kwamen. De grotere vissen kwamen hier soms ook vandaan, maar ook van het open water. In de 2 seizoenen dat ik er viste ving ik echter nooit een kleine vis van een “open-water stek”. Eind oktober/ begin november viste ik op een stek waarbij ik met één hengel een uitstekende punt richting open water kon bevissen, en met de andere hengel, ver in een zijarm in de beschutting van de huizen. Gedachte was dat de vissen tijdens de naderende winter misschien de beschutting zouden opzoeken. Als ze er al zaten dan zou de diep geviste hengel deze vissen oppikken. Zo niet dan was er altijd nog kans met de hengel in de buurt van het weid.
Die bewuste nacht was er aan actie geen gebrek: 10 runs. Alleen het gewicht viel tegen. Slechts één lage twintiger van de puntstek. De rest kwam allemaal van projectspiegels uit de beschutte arm. Tegen de ochtend is het even rustig en ik val in een diepe slaap, maar niet voor lang. Om 8.00uur komt er eindelijk weer een run op de punt-hengel. Na de vorige vis was ik vergeten hem met elastiek te blokkeren (slip stond wel dicht). Ik ren uit de kajuit en zie de hengel op de steunen stuiteren. Het startoog schiet over de RX heen, de hengel komt los en lanceert zich richting het water. In één beweging ren ik door en duik er achter aan. Toch een ezel die zich de tweede keer stoot…
Dankzij Willem Beijeman kon de vis na een uur toch nog geland worden. Pas na 3 kwartier dreggen met de boot vond ik de lijn en mijn hengel terug. Daarna met de bijboot de lijn volgen. Deze liep door een oude boom en diverse rietkragen heen. Daar achter liep hij verder richting een grote rietkraag. De stevige wind maakte het lastig de kleine boot te manoeuvreren. Gelukkig kwam Willem net op tijd buurten. Via zijn boot hebben we de lijn gevolgd en kon de stevige schub geschept worden. Direct maar door varen naar Koos van Mazijk en Ferry de Vries voor de foto’s. Weer stom natuurlijk want vervolgens krijg je de rest van de ochtend flauwe grappen naar je kop. Ik probeer nog ter verdediging in te brengen dat het tijd was voor wat nieuwe input tijdens het ouwehoeren aan de koffie, maar het mag niet baten. Lachend gaan Koos en ik allebei met een 29-er op de foto.
Dat waren de 3 momenten waarbij ik ongewild een nat pak haalde. Gaan we het echter statistisch bekijken dan moet ik er serieus rekening mee houden dat ik binnen nu en 6 jaar weer eens te water ga. Toch maar eens serieus werk maken met mijn goede voornemen om een set droge kleren mee te nemen. Met de stapel KWO kleren die ik van de mannen kreeg moet het toch te doen zijn zou je zeggen. Een ezel stoot zich geen derde keer aan dezelfde steen? De tijd zal het leren.
Tot ziens,
Arjen
